Wróżby online
http://www.wrozbyonline.pl
Nasi Eksperci odkryją przed Tobą przyszłość.
Zapytaj wróżkę jaki los Cię czeka.
Dr Andrzej Nowakowski ginekolog
http://andrzejnowakowski.com.pl
Specjalista ginekologii i położnictwa.
Porady, diagnostyka i zabiegi ambulatoryjne.
A A A

KONSEKWENCJE UTRATY RUCHLIWOŚCI I ROZWOJU BIERNYCH PRZYSTOSOWAŃ OBRONNYCH, CZYLI BUDOWA MIĘCZAKÓW

Do typu mięczaków (Mollusca) zalicza, się obecnie około 130 000 gatunków. Masaż Grudziądz kręgosłup tanio. Była to grupa pierwotnie morska (jak zresztą ogromna większość typów świata zwierzęcego) i nadal morza zamieszkuje największa liczba gatunków mięczaków, choć obecnie znamy też liczną reprezentację tego typu zamieszkującą wody słodkie, a także i lądy. Przystosowanie do lądowego trybu życia poszło tu tak daleko, że wytworzył się typowo lądowy7 narząd oddechowy — płuca — zastępujący skrzela. Jest to silnie unaczyniona tzw. jama płaszczowa, w której u form pierwotnie wodnych umieszczone są między innymi właśnie skrzela.

Mięczaki są zwierzętami o największej rozpiętości wielkości między różnymi zalicza­nymi tu gatunkami. Najmniejsze (niektóre ślimaki) osiągają zaledwie 1 mm długości, największe (głębinowe głowonogi mierzone wraz z wyciągniętymi ramionami) prze­kraczają 20 m, a być może nawet 30 m długości!

Nic dziwnego, że w tak licznej grupie zwierząt o stosunkowo swobodnej zasadzie konstrukcji, architektoniki ciała nie ma jednorodności morfologicznej, jednego, ogólnego schematu budowy. Mimo to można znaleźć pewne cechy ogólne, dzięki którym w jeden typ łączy się następujące gromady: chitony (Połyplacophora) — około 1000 gatunków, bruzdobrzuchy (Solenogastres) — ok. 165 gatunków, jednotarczowce (Monoplacophora) — 2 gatunki, ślimaki (Gastropoda) — ok. 105 000 gatunków, walconogi (Scaphopoda), ok. 150 gatunków, małże {Bivcdvia albo Lamellibranchiata) — ok. 15 000 gatunków i głowonogi (Cephalopoda) — około 600 gatunków (rys. 34).

Ciało mięczaków jest podzielone na głowę (u małżów jej brak), worek trzewiowy, w którym znajduje się większość narządów wewnętrznych i nogę — główny organ ruchu. Noga może być zresztą bardzo rozmaicie ukształtowana. Nabłonek pokrywający worek trzewiowy nosi nazwę płaszcza i ma zdolność wydzielania muszli okrywającej ciało u większości mięczaków. Muszla może być zresztą bardzo różnie zbudowana, pojedyncza lub podwójna, prosta lub skręcona, wreszcie może być silnie zredukowana i ukryta pod skórą lub też może zanikać zupełnie. Zwierzęta zaliczane do mięczaków są zazwyczaj (z bardzo nie­licznymi wyjątkami) mało ruchliwe, prowadzące osiadły lub prawie osiadły tryb życia.

Zdolność szybkiego, sprawnego ruchu osiągnęły właściwie tylko głowonogi (i to nie wszystkie). Sprawny ruch jest wśród mięczaków cechą jedynie dobrych pływaków, prowadzących pelagiczny tryb życia (zainteresowanego tym Czytelnika odsyłam do książki pt. Jak pływają zwierzęta). U wszystkich mięczaków główna masa mięśni, o charakterze mięśni gładkich, koncentruje się w nodze. Mogą występować też mięśnie o charakterze poprzecznie prążkowanym, przy czym układ elementów kurczliwych jest tu inny niż u kręgowców, bądź stawo­nogów, tak, że mięśnie te mają charakter mięśni prążkowanych spiral­nie lub skośnie. Nie są one jednak na ogół używane przez zwierzę do ruchu postępowego, lecz np. poruszają tarkę — narząd typowy dla mięczaków umieszczony na mięsistym języku i służący do zdoby­wania pokarmu. Taki charakter może też mieć potężny mięsień zwieracz muszli u małżów, który jest przedmiotem licznych badań jako swoisty fenomen biologiczny — pracuje bez odpoczynku przez całe życie zwierzęcia.

U mięczaków (przede wszystkim ślimaków) pozbawionych muszli mięśnie tworzą osłonę ciała także i od strony grzbietowej, a z kolei u form o muszli dobrze wykształconej specjalne mięśnie służą do wciągania w nią ciała mięczaka. Mimo to poprzednie stwierdzenie jest prawdziwe — główna masa mięśni koncentruje się w nodze.